കുറെ നാളുകൾക്കു മുന്പ് മണക്കാല സെമിനാരിയിൽ ക്ളാസ് എടുത്തിട്ടു മടങ്ങി വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോൾ ബസിൽ കണ്ട ഒരു ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗകനെ പരിചയപ്പെടാം എന്നു കരുതി അടുത്തുകൂടി. എനിക്ക് നിങ്ങളെ പരിചയം ഉണ്ടന്നും, പ്രസംഗങ്ങൾ കേൾക്കാറുണ്ടന്നും, സന്ദേശങ്ങൾ നല്ലതാണെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞു. 'മ്മ്...' എന്ന് മൂളിയതല്ലാതെ തിരുവനന്തപുരം വരെ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ വാക്കുപോലും അയാൾ ഉരിയാടിയില്ല... ഈ അനുഭവത്തിനു ശേഷം ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗകരേയും, പാട്ടുകാരെയും അങ്ങോട്ടു പോയി പരിചയപ്പെടാറില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ അടുത്തിടെ ഒരു പുതുതലമുറ (new generation) പാട്ടുകാരനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒന്നു സംസാരിച്ചാൽ കൊള്ളാം എന്നു തോന്നി. വെറുതെ സമീപിച്ചു. എന്റെ പേര് പറഞ്ഞു പരിചയപ്പെടാം എന്നു കരുതി പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിസ്സംഗ മനോഭാവം എന്നെ അംബരപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ഒരു കൃത്രിമ ചിരി മുഖത്തു വരുത്തി നിസ്സംഗമായി എവിടേക്കോ നോക്കി നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു 'ബ്രദറെ നിങ്ങളുടെ സഹോദരനെ എനിക്കറിയാം. കഴിഞ്ഞ തവണ അമേരിക്കയിൽ താൻ വന്നപ്പോൾ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു' എന്നു പറഞ്ഞിട്ടു പോലും മുഖഭാവത്തിനു തെല്ലും വ്യെത്യാസം ഇല്ലാതെ അലസമായി മറ്റെവിടേക്കോ നോക്കിക്കൊണ്ടു താൻ നടന്നകന്നു...നമ്മുടെ so-called ആത്മീയ നേതാക്കൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്??? ഇതു നമ്മുടെ പരിശീലനത്തിന്റെ പ്രശ്നം ആണോ??? അതോ ഒരുതരം ആത്മീക അഹന്തയുടെ ഭാഗം ആണോ???
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ